3) Welkom lieve Zed!

Ik weet nog dat ik de nacht van 14 op 15 september bijna niet geslapen heb. Ik zag zo tegen de epidurale verdoving op! Om jullie van details te besparen, bij Dax liep dat niet zo vlot.

Ik kwam mezelf tegen in mijn hoofd; ik kan het niet, het gaat mislopen… ’s morgens bij het opstaan zag Kevin dat ik het echt moeilijk had. Ik smeekte hem zelfs om niet naar het ziekenhuis te gaan 🤦🏻‍♀️, ik zou nog wat langer zwanger blijven. (Haha en twee dagen ervoor was ik nog aan het huilen dat de baby er uit moest want ik had het gehad… pregnancy hormonen zeker?😂🙈)

Hij duwde mij onder de douche en hielp met mijn haar te wassen. Ok! Ik kan dit dacht ik nog. 💪🏻

Onze ochtend liep vlot vooruit want het was opeens al tijd om te vertrekken.

We kwamen aan in het ziekenhuis en werden naar de kamer gebracht, er werd vertelt dat ik binnen een uurtje werd voorbereid en dan dus binnen twee uur opnieuw mama werd. Ik liet het gewoon op me afkomen.

Ik was met Kevin aan het praten over welke outfit ons lief dutsje zou aandoen toen er op de deur werd geklopt. Mijn hart zakte in mijn schoenen. “Hallo! Ik kom u voorbereiden zodat u straks uw prachtige baby kan vasthouden”. De verpleegster in kwestie deed alle handelingen en ik dacht oef! Dat is stap 1 en ik heb het overleefd! Er werd ons verteld dat het waarschijnlijk toch later ging worden door een onverwacht spoedgeval waarvoor de gynaecoloog was weggeroepen. Niet dat ik dat zo erg vond!

Een twee-tal uur later weer een klop op de deur. Deze keer de anesthesist. “Hallo mevrouwtje, ik heb gehoord dat u heel zenuwachtig bent voor de epidurale verdoving. Mag ik vragen hoe dit komt?”

Ik leg hem alles uit en hij kijkt me begripvol aan. “Ik ga het vandaag net iets anders doen! Ik begin eerst met een echo van uw rug te nemen om te kijken waar we het best de epidurale plaatsen en dan gaat alles goed meevallen! Ik doe mijn uiterste best!” Ik bedank hem, maar voel me absoluut niet beter! 😖

“Oh en ik zeg tegen de verpleging dat u naar het operatiekwartier mag komen, wij zijn klaar om er aan te beginnen! Tot zo!”

Terwijl de verpleging mijn bed buiten rijdt merkt Kevin op dat ik lig te daveren over heel mijn lijf. Hij is bezorgd, vraagt of ik het koud heb. Nee absoluut niet koud, eerder shock of zo.

Het operatiekwartier is kleiner en gezelliger dan in het vorige ziekenhuis waar ik bevallen ben. Warme kleuren en niet ijskoud. Ik neem plaats op de tafel en de anesthesist drukt met een blauwe stift verschillende puntjes op mijn rug terwijl hij met het echo-apparaat er over schuift.

De anesthesist zegt een goed plekje gevonden te hebben en goed stil te zitten nu. Wat ontzettend moeilijk is omdat ik daver over heel mijn lijf! 😱 Ik voel wat geprik en ben zo zenuwachtig dat ik zelfs niet door heb dat hij tegen mij aan het uitleggen is wat hij juist doet. 2 minuten of zo later verkondigt hij dat alles klaar is en ik mag gaan liggen! Oh my God! Ik heb het overleefd! 🤪💪🏻💪🏻! En dan beginnen ze eraan. Kevin zit vlak naast mij op het puntje van zijn stoel. Hij zal zijn eerste kindje zien geboren worden.😍

Kevin zegt luidop ik zie water borrelen, waarop de anesthesist zegt “ha! Dan is het zover!”. Ik voel geduw en getrek en dan een half lege buik. Kevin springt recht en maakt een foto, en ik word meteen half recht geduwd! Daar is hij dan ons klein (nope, eerder mega lang) ventje! Ik kijk verder naar beneden en kijk recht in mijn buik… en ik word misselijk… 🤢 dus weer terug plat liggen en maken dat deze buik terug dicht is zodat ik ook van ons lief groot aapje kan genieten! 😍

❤️ Zed – 2kg920 & 50.5 cm ❤️

Welkom Zedje ❤️❤️❤️

Onze vreugde is echter van korte duur, Zed heeft zo afgezien van mijn gestress dat hij niet wil drinken. 😞 Hij word een uurtje later naar neonatale gebracht omdat zijn suiker enorm laag staat.

Maar na een paar uur krijgen we te horen dat het eindelijk de goede richting opgaat en hij de volgende ochtend wel bij ons op de kamer mag!

16 september, geef ik hem om 11 u nog pap op neonatale en daarna mag Zedje eindelijk mee naar de kamer! 🤩

Ons verhaal met zedje is nu echt begonnen!

Groetjes Vicky

Gepubliceerd door

col4aeentje

Ik ben mama van 3 prachtige zoontjes, hun namen zijn Nio, Dax en Zed. Zed heeft een genetische afwijking, Col4a1. Deze blog gaat hierover en hoe we hier met omgaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s