10) juni, de eerste keer…(deel 1)

Juni krijgt een hoofdstuk op zich! Juni was een maand vol vooruitgang (klein en groot). Juni was ook een maand waar er veel “de eerste keer” aan te pas kwam. 😁

Ja, over juni heb ik een goed gevoel en kijk ik met een hartje dat overloopt van trots terug!😍

Begin juni ontdekte ik per ongeluk dat Zedje gevoelig begon te worden voor kietelen. Hij kon er nog niet mee lachen, dat vroeg wat veel inspanning. Maar zijn lijfje liet merken ‘héé! Dat voel ik!’. Natuurlijk zei ik direct tegen Kevin “schat! Je moet dit opnemen!” Ik wil echt geen moment missen… dit is mijn laatste aapje en nog is een specialleke ook…

De zoektocht voor mij begon! Wat vind zedje dat nog kietelt 😁 i know, i know, stoute mama 🙈😂

Ik weet nog dat ik op die moment dacht, “goh, ons ventje begint vooruit te gaan. We hebben de miserie achter ons gelaten”.

Natuurlijk had ik zoiets niet moeten denken. Een paar dagen later, op een zondag ochtend, werd ik gewekt doordat zedje systematisch met zijn armpje op mijn gezicht was aan het tikken.

Ik werd wakker en dacht dat Zed ook wakker was. Alleen toen ik hem aankeek, sliep hij nog. Even later stopte het. Dit was epilepsie. Niet weer dacht ik! Ik wilde niet dat mijn kleine mannetje weer al zijn vooruitgang kwijt is! In de voormiddag had hij het niet meer, maar na de middag, na zijn middagdutje begon hij korte spastische samen trekkingskes te doen. Heel subtiel, maar niet iets dat hij anders deed. Ik dacht ik moet er een filmpje van maken! Hij zat bij de oma en ook zij zei dat ze het voelde. Alsof er een elektrisch schokje door zijn lijfje ging. Zed deed verder normaal… maar omdat dit langer als 10 minuten bleef verder gaan besloot ik toch van naar spoed te gaan. (Heb hier een filmpje van maar dat wil hier niet uploaden😞)

Natuurlijk eens we op spoed waren, waren de aanvalletjes gestopt. Zijn parameters waren goed en Zed was de kinderarts aan het verleiden 🙈🙄😂. De kleine charmeur! Ik liet haar het filmpje zien en ze zei dat het nu het belangrijkste was dat het gestopt was en dat hij er geen schade van had. Onze afspraak bij de neuroloog was pas eind juni, en dat zag zij niet zitten dus werd de afspraak verzet naar dinsdag. Maar ze vond het nu veilig genoeg om weer naar huis te keren. Oef!!

Dinsdag bij de neuroloog. Zij deed een EEG, en kon daaruit toch zien dat hij links onderliggend toch nog epileptische activiteit deed, maar de medicatie verdrukte het meeste. Waarom we dan zondag wel aanvalletjes hadden gezien wist ze niet. Maar dat zou zeker nog wel gebeuren. En elke keer het gebeurde moest ik filmen en op consultatie komen of naar spoed komen.

Zedje deed terug “normaal” en daar was ik blij voor! Hij voelde zich terug helemaal beter! Hij was nog steeds super geïnteresseerd in alles wat de grote broers deden! Bevoordeeld mee Pokémon spelen met nio, of mee tv kijken met daxie.

Verder had onze kinesiste niet stilgezeten met het voorschrift voor zijn zitschaal! Orteam was gecontacteerd en zat hij de eerste keer in een zitschaal, om op te meten .

Binnenkort als de wielen er onder stonden zouden we ze een weekje mogen testen en dan daarna werd ze afgewerkt.

Zedje zelf vond het fijner en fijner om OVERAL bij betrokken te worden!

Mee kuisen met mama (wat trouwens vree vermoeiend is en pijnlijk voor uwe rug 😂)

Of nio helpen met zijn huiswerk😂😁

En dan kwam een moment waar ik zo naar had uitgezien en zo onzeker over was of het hem ooit zou lukken. Op 9 maand en 9 dagen, onderweg naar de Olmense zoo (wat trouwens ook voor hem de eerste keer was dat hij nr een zoo ging), lachte zedje voor de allereerste keer volop en voluit!

Ik kon niet snel genoeg mijn camera nemen om dit te filmen! Nio liet een boer en plots was het daar het eerste lachje! 😍😍😍

De tranen van geluk liepen over mijn wangen! Ik weet het stom, maar als je er zo lang op wacht en geen zekerheid hebt dat hij het ooit zou kunnen… believe me! Tranen van geluk!😁

Omdat juni, zo een goeie maand was voor Zed en ik dus veel bewijsmateriaal heb (😂) , heb ik dit hoofdstuk in twee delen opgesplitst… volgende deel het verslag van zijn zoo-bezoek en nog veel meer!

Groetjes Vicky en Zedje ❤️

Gepubliceerd door

col4aeentje

Ik ben mama van 3 prachtige zoontjes, hun namen zijn Nio, Dax en Zed. Zed heeft een genetische afwijking, Col4a1. Deze blog gaat hierover en hoe we hier met omgaan.

2 gedachten over “10) juni, de eerste keer…(deel 1)”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s