6) Geen cmv, wat dan wel?

Het is nog vroeg als de verpleegkundige binnen komt. “Ik kom bloed afnemen, hoe sneller we het naar het labo sturen hoe sneller we weten wat dit is.” Ze is walgelijk goedgezind. Normaal heb ik hier geen problemen mee, want ik ben zelf zo een opgewekte enthousiaste kip 😬, maar na het verwoestende nieuws van gisteren gaat het me niet af! Ik knik met een halve glimlach. Terwijl ze bloed prikt bij Zed vraagt ze hoe ik geslapen heb. Ik antwoord kort en droog: bijna niet. Ze snapt het compleet zegt ze, het zal ook wel een grote shock zijn voor ons…No shit sherlock🙄. Ik hoor haar verder ratelen over eten ofzoiets en ik denk hoe kan dit in godsnaam gebeurt zijn? We hebben alle echo’s gehad, telkens was alles dik ok. Hoe kan dit niet gezien zijn? Ik word uit men gedachten gehaald als een andere vrouw de kamer binnen komt en de geur van ziekenhuiskoffie mijn neusgaten binnendringt. De verpleegkundige geeft zedje aan mij en zegt dat het bloed meteen naar het labo word gestuurd en we waarschijnlijk deze namiddag al iets weten. Ik zucht. Dit is vanaf nu ons leven…wachten op resultaten, doktersbezoeken, onzekerheid en wie weet wat nog.

Ergens in de late namiddag komt de kinderneuroloog binnen. Het is geen cmv! Ik voel me voor een split-seconde opgelucht, maar herinner me dan dat de dokter een paar dagen geleden zei dat het dan zoizo iets zeldzaam en genetisch zou zijn. Oh shit. Ja, ze wil morgen weer bloed nemen bij Zed en dit opsturen naar het genetische labo. Ze praat over haar vermoeden van Col4a1. Een paar maanden terug had ze bij een kindje gelijkaardige symptomen gezien maar toch ook anders. We zouden 4 maanden of meer moeten wachten op de bevestiging. 4 maanden onzekerheid.

Ze begrijpt onze ongerustheid, maar zegt dat we al blij mogen zijn dat zijn epilepsie onder controle is! En geloof mij daar ben ik heel blij voor! Als hij zo stabiel blijft, mogen we morgen na het bloed afnemen naar huis zodat we nog mee Kerstmis kunnen vieren. Ik vind het een lief gedacht van de neuroloog, maar het voelt zo raar om nu aan een happy-alles-der-op-en-der-aan-kerstfeestje te denken.

De volgende ochtend na het bloed afnemen krijgen we the all clear, we mogen naar huis. Hoewel ik dankbaar ben om weer terug naar huis te mogen ben ik ook bang. Ze hebben Zed tot de allerlaatste minuut aan de monitor gehouden want je weet maar nooit, maar nu zo ineens is dat niet meer nodig en hoef ik me geen zorgen te maken thuis.

We vertrekken naar huis, we zijn niet meer dezelfde mensen dat hier zijn binnen gekomen. We zijn nu de mensen dat met een onrustig en ongerust hart het ziekenhuis verlaten, een nieuwe alternatieve toekomst tegemoet…

Tot de volgende post!

Vicky

5) Een week voor Kerstmis.

Ik ga heel eerlijk zijn, hoe graag ik dit hoofdstuk wil delen met jullie is het enorm moeilijk om dit te schrijven…

Als ik jou, in persoon voor mijn neus zou hebben staan, zou ik het vertellen alsof zoiets elke dag gebeurd. Ik vertel de basic versie waar al mijn emoties achter slot en grendel blijven… maar hier… ben ik alleen met mijn gedachten en een typcursor… en zelfs terwijl ik dit schrijf voel ik tranen prikken in mijn ogen. Dit word een moeilijke post voor mij… maar een belangrijk voor jullie. Wish me luck, hier gaan we!

Je hebt zo van die datums die in je hoofd blijven zitten, die je onthoud nomather what… meestal gaat het om fijne dagen zoals verjaardagen, trouwdagen, afstudeerdagen, ik-heb-eindelijk-mijn-1ste-auto-dagen…

Wel ik heb twee datums die in mijn hoofd vast zitten, alleen zijn ze niet fijn. Ze zijn donker en zwaar. 18 december 2017, een week voor kerstmis, 4 dagen voor Nio zijn 7de verjaardag. En 19 december 2017. Op 2 dagen tijd is ons leven voorgoed verandert.

Ik wil dit niet te zwaar of negatief schrijven, maar op die moment voelde het even alsof we in de hel waren terecht gekomen. Donkere zware mist voor onze ogen en in onze gedachten.

Dus, 18 december 2017. Een maandag. We waren net nog geen 24 uur thuis uit het ziekenhuis, Nio had er net een paar dagen gelegen met een ontstoken appendix. Ik had een paar dagen thuis geweest van het werk om bij Nio in het ziekenhuis te blijven slapen, en had juist naar mijn werk gebeld dat ik morgen (dinsdag) zeker terug kon komen werken. Terwijl nio die maandagochtend lag te rusten in de zetel zat ik met Zedje in mijn armen aan tafel. Ik was naar hem aan het kijken en hem liefdevol aan het bestuderen, toen ik hem plots heel slap voelde worden in mijn armen. Zijn vuistjes vielen naar opzij, zijn pupillen werden minuscuul klein en zijn lippen en daar net rond werden blauw. Hij ademde zoooo traag. Ik verschoot enorm en nam hem meteen recht, waardoor hij precies ineens terug ‘kwam’.

Kevin en mijn stiefvader (die er op die moment was om Nio te bezoeken) verschoten van mijn brute reactie. Een paar minuten later voelde ik weer Zedje zijn vuistjes vallen, en mijn stiefvader sprong recht en zei: het gebeurt weer! Dus weer zette ik zedje snel rechtop en stopte het. Dit was niet normaal! Ik heb hem in zijn maxi cosi gelegd en onze spullen genomen en met Zed naar de spoeddienst gereden.

Op de spoeddienst vroeg de mevrouw aan de balie wat er aan de hand was, dus ik vertelde kort en bondig: mijn zoontje van 3 maanden stopt om de zoveel tijd kort met ademen! Ik moest plaats nemen in de wachtzaal en er zou snel iemand komen.

Daar zat ik dan, alleen met Zedje in een lege wachtzaal. Kevin was achtergebleven bij nio en moest wachten tot mijn ex hem kon oppikken. Zedje lag ondertussen te slapen in zijn maxi cosi, maar na een minuut of 10 werd hij wakker. Hij keek rond en opeens was hij weer weg. Oogjes die naar het plafond staarden, blauwe lippen tot aan zijn neus. Hij ademde niet. Zo snel ik kon maakte ik de maxi cosi los en trok ik Zed omhoog. Hij ademde nog steeds niet. Ik begon hem ‘harde prikkels’ te geven door op zijn rug ruw te wrijven. Hij nam een diepe adem en begon zachtjes te huilen. Alsof hij de kracht niet had. Dit gebeurde nog 2 keer zo, en telkens werd het moeilijker om hem er door te krijgen en de periode er tussen korter. Ik was het beu! Een lege wachtzaal, overal pamfletten dat kleine kindjes voor gaan en kortere wachttijden hebben en ik zat hier al +35 minuten in een lege wachtzaal! Ik ging met hem terug tot de balie en zei dit keer vele kwader:” mevrouw, hij stopt echt met ademen, ik wil nu geholpen worden!”.

Ik mocht plots toch naar binnen. Een jonge spoedverpleger kwam ons tegemoet en vroeg wat het probleem was. Ik probeerde zoveel mogelijk observaties te geven. Halverwege onderbrak hij mij en zei:”madammeke, die klein mannekes doen dikwijls zotte toeren, maar ik ben der zeker van dat het nog wel niet zo erg zal zijn. Ik zal hem is aansluiten aan de monitor en we zullen is zien”. Ik weet nog dat ik dacht, geweldig mijn kind ligt hier met tussenpozen te stikken maar het is allemaal in my head?!🙄

Zed lag nog in zijn maxi cosi en dus nam ik hem er stilletjes uit met dat hij aan het slapen was. Ik deed zijn body omhoog en de verpleger kleefde de elektrodes op Zed zijn borst en buik. De monitor sprong aan en gaf het eerste ogenblik goede waardes. Hartslag 135 en saturatie 99%.

“Ziede wel madammeke, niks om u ongeru-opeens schiet de monitor in alarm- shit! REA nu!” Roept hij. Hij neemt Zed in zijn armen samen met de monitor en loopt naar de REA kamer aan de overkant van de gang. Het kabaal van de monitor is oorverdovend luid. Zijn saturatie zakt 80-77-72-69-50. Er staat 5 man rond hem. “Hij komt terug bij!Saturatie weer ok! Start zuurstof en hang een extra monitor aan hem!”.

De jonge spoedverpleger komt met een serieus gezicht naar mij en begint de ondervraging. “Hoeveel keer heeft hij dit gehad? Duurde het ook zo lang? Is hij recent ziek geweest? Hoe is zijn bevalling verlopen?”. Ik beantwoord elke vraag zo duidelijk mogelijk. Ik mag Zed terug vast nemen en hem troosten. “Madam, als hij dat weer doet roep dan heel luid REA, de meeste collega’s zijn op de hoogte. Oké?!”. Ik knik ja. Ik troost zedje en hou hem dicht bij mij.

Ik krijg een sms’je van Kevin. [ben je al binnen? Hoe doet zedje het? Nio word binnen 10 min opgepikt en dan kom ik ook!]. Ik beantwoord hem. Het voelt allemaal zo onrealistisch alsof er iemand elke moment CUT komt roepen om de scène te herbeginnen. PIEP PIEP PIEP, ik schrik op en kijk naar de monitors. Zijn saturatie zakt pijlsnel. 90-80-70 “REA!!!!!!” Roep ik zo hard ik kan. 50-40-30 er stormen zeker 10 mensen binnen en Zed word op de brancard gelegd. Ik word aan het voeteinde van de brancard gezet. 10 mensen zijn bezig aan zijn kleine lichaampje. Praten door elkaar. Ik versta ze niet door het onophoudelijk gepiep dat zegt dat er moet ingegrepen worden. Plots word het felle gepiep 1 toon. Ik kijk naar het scherm. Paniek schiet door mijn lijf! Hartstilstand. Ik hoor niks meer, ik zie alleen 10 mensen panikeren en van alles roepen naar elkaar. Ze beginnen hartmassage. Ik smeek in mijn eigen hoofd. Komaan Zed dit kan niet! Jij bent sterk. Dit kan niet! Het duurde mss maar 1 minuut, maar het lijkt wel een eeuwigheid! Een struise man roept:”we hebben terug een ritme!” Het alarm gaat van de eentonige piep weer terug naar het felle korte gepiep. Ik hoor iemand zeggen dat ze hem gaan intuberen. Maar net dan haalt Zed een grote hap adem waardoor de man zijn actie stopt. In mijn hoofd bedank ik God denk ik, Zed is er door geraakt.

Een vrouwelijke arts met witte jas spreekt me aan:” hallo mevrouw, ik ben de kinderarts. Ik heb dit net allemaal gezien, dit was heftig. Gaat het wat met u?”. Ik kan enkel knikken. “Wat zedje doet, zijn volgens mij zware epilepsie aanvallen. We geven hem nu een zware opstart dosis luminal en hij moet nog gedurende 2 uur hier op spoed blijven zodat we er snel bij zijn als hij terug zou crashen. Nu, het is zoizo niet normaal dat een jonge baby deze aanvallen doet, u zal vanavond nog de neuroloog zien en morgen zal hij een MRI krijgen.”

Ik heb Zedje weer terug in mijn armen en wieg hem zachtjes. Hij slaapt. Mijn ogen laten zijn gezichtje geen seconde los. Kevin komt binnen, hij ziet hoe moe ik er uitzie en kijkt me ongerust aan. “Gaat het schat? Wat hebben de dokters nog gezegd?”. Ik vertel hem dat we moeten blijven en van de medicatie en dat dit serieus is. In de volgende 2 uur zakt zijn saturatie nog af en toe, maar niet meer tot onder de 50. Er word besloten dat we naar de kamer mogen. Ik moet met hem in een rolstoel zitten zodat zedje aan de monitor kan blijven. Eens boven op de kamer krijgt hij een andere monitor en word hij in zijn bedje gelegd. Ook nu doet hij het eerste uur twee saturatie drops tot 50. En daarna stopt het eindelijk! We krijgen geen neuroloog te zien, maar wel te horen dat we ze zeker morgen na de MRI scan zullen zien.

De verpleging op de kinderafdeling is vriendelijk en bezorgd.

Ik herinner me dat ik het werk beloofd had van morgen terug te werken. Ik bespreek met mijn zus ( die ondertussen er ook is) en Kevin dat ik toch zal gaan werken omdat ik niet meer durf afbellen zo laat. Mijn zus (and my Hero) neemt een dag verlof en blijft bij zedje slapen. Kevin en ik gaan naar huis met grote tegenzin. Ik slaap amper en stuur rond 4u morgens naar mijn zus of alles nog oké is. Zij antwoord geruststellend en nee ik moet me niet schuldig voelen.

Als ik ’s morgens op het werk kom zien de meeste collega’s dat er iets mis is. Ik vertel wat er gebeurt is. Ik ben al blij dat ik maar van 7u tot 11u moet werken. De meeste collega’s verklaren me zot dat ik daar ben. Na overleg met de hoofdverpleging, blijf ik thuis zo lang zedje in het ziekenhuis ligt.

19 december 2017. Na een drukke shift te hebben gewerkt en veel over en weer ge-sms met mijn zus, vertrek ik zo snel ik kan naar het ziekenhuis. Ik bel haar onderweg. ” zus ik ben onderweg he! Ben er binnen de 10 min.”. “Wij worden net opgepikt om naar de MRI te vertrekken kom direct naar daar ik zal zeggen dat je onderweg bent!”

In het ziekenhuis spurt ik naar de lift en ga naar radiologie. Ik loop de gang door en draai rechts af. Daar is mijn zus! “Jij mag naar binnen, ze krijgen zedje niet rustig genoeg om de MRI te doen.” Ik bedank haar en druk op de bel. Ik meld me aan en word binnen gelaten. Ik ben zoooo blij om mijn aapje vast te houden. We proberen met pap, een propere pamper, wiegen… niks helpt hem kalmer worden. Ze besluiten om hem medicatie te geven en na nog is 20 minuten wachten kunnen ze eindelijk de MRI doen. De resultaten worden door de neuroloog vandaag nog meegedeeld.

We zitten al een paar uur terug in de kamer als de neuroloog binnen komt. Ze glimlacht naar ons en vraagt of ze zedje even mag onderzoeken. Terwijl ze hem onderzoekt valt het haar op dat hij veel spierspanning heeft. Ook valt het haar op dat hij niet volgt en hij haar ook niet aankijkt. Ze is eerder terughoudend als ik haar om meer uitleg vraag. Ze vraagt waar de papa is, en ik zeg dat hij nog moet werken en er pas tegen 17u zal zijn. Ze wil ons straks graag allebei spreken. De moed zakt in mijn schoenen want dit kan geen goed nieuws zijn.

S avonds zit ik met Kevin in de kamer, we hebben net gegeten en zijn onze week aan het bespreken. Zedje ligt rustig te slapen. Er word op de deur geklopt en ik zie de neuroloog haar gezichtsuitdrukking. Dit is echt geen goed nieuws. Ik kan Kevin nog net waarschuwen voordat de dokter effectief in onze kamer is.

“Ik heb geen goed nieuws voor jullie. Zed heeft een herseninfarct opgelopen en heeft daardoor hersenschade. Dit is wat zijn epilepsie veroorzaakt”. Ze legt het uit aan de hand van de beelden van de MRI. “Het gaat om om prenataal infarct, waarschijnlijk in de eerste weken van de zwangerschap”. Ik moet haar de vraag stellen. “Hoe kan dit niet opgemerkt zijn tijdens alle echo’s?”. Ze vertelt dat het infarct vrij diep in de hersenen zit en een echo enkel de structuur en vorm van de hersenen laat zien. Dit verklaart ook zijn motorische problemen die hij nu blijkbaar opeens heeft (en geen andere dokter, assistent is opgevallen…) en het feit dat hij blind is. Een hele tijd hebben we zelf gezegd hij ziet niet goed en werd dat afgewezen en nu is hij zelfs volledig blind?! De dokter vermoed dat het cmv-virus de boosdoener is. Morgen word er bloed getrokken en ze weten het in de late namiddag. En als het dat niet is, is het iets genetisch… maar wat? De dokter laat ons compleet verslagen achter. Kevin zoekt bij mij voor antwoorden en ik probeer zoveel mogelijk medische antwoorden te vertalen voor hem. We denken beide aan de grootouders. Hoe moeten we dit nu in godsnaam gaan vertellen…

We bellen ze op met het slechte nieuws. Terwijl ik telkens opnieuw de juist verkregen informatie af ratel en vragen beantwoord voel ik hoe mijn moederhart van binnen in duizende stukjes breekt. Ik kan dit niet maken, onherstelbaar.

Terwijl ik mijn kleine mannetje in mijn armen neem, hoop ik dat deze nachtmerrie snel voorbij is. Ik sluit mijn ogen, doe ze weer open, maar nee niets veranderd.

Ik knuffel zedje en vertel hem dat wat we nog gaan meemaken, mama en papa er altijd voor hem zullen zijn en we samen er wel uitkomen…

Volgende post gaat over hoe het nu verder moet.

Grts Vicky

4) De eerste 3 maanden.

De dagen in het ziekenhuis vliegen voorbij en we krijgen veel bezoek, zelfs herhaaldelijk bezoek van oma en opa! En dan mogen we eindelijk ons klein aapje mee naar huis nemen! God! Wat verlang ik naar mijn eigen comfortabel bedje! Wat ook leuk is, is dat Zedje in een next-to-me bedje slaapt, lekker dicht bij mama. (Slaapt hij trouwens nu nog in😇)

Thuis kunnen we ons eindelijk settelen. Met twee staan we vol verwondering naar dat kleine hummeltje in zijn veel te grote berenpakje te kijken. DIT hebben wij gemaakt. Echt, hoe verliefd kan een mens zijn? 😍😍😍

Die namiddag komen de grote broers ook op bezoek en mijn God wat heb ik toch fotogenieke kinderen! (Jaja! Ik weet het ik ben bevooroordeeld 😜)

Ik bewijs het jullie!

Zeg nu zelf, zijn ze niet om op te eten?😍

Beide broertjes zijn instant verliefd op hun baby-broertje. Het gezaag over wie hem mag pap geven of vasthouden is van start gegaan! 🙄😂! Behalve als je voorsteld dat zij een pamper doen dan hoeft het plots toch niet meer, hahaha!

De komende weken lijkt Zed goed te groeien en bij te komen. Enkel zijn hoofdomtrek lijkt wat te klein voor kind en gezin. Maar na controle in het ziekenhuis besluit de assistent daar dat het toch, weliswaar, onder de curve in stijgende lijn mee groeit.

Hieronder het eerste kusje met mama, en de eerste keer mee FIFA spelen met papa.. of er over dromen dan toch 😂!

Richting de twee maand en half begint het ons beetje bij beetje op te vallen dat Zedje ons niet dikwijls aankijkt. Ook niet bij het pap drinken. Maar weer krijgen we te horen dat elk kind anders ontwikkeld en ons voorlopig geen zorgen moeten maken. 🤷‍♀️

Verder ontwikkeld hij precies toch normaal dus maken we er ons niet te druk in.

Als Zedje twee maanden is komt Kit bij ons wonen hij is op dat moment 3 maanden en die 2 hebben elkaar meteen gevonden!😍

De weken gaan in snel tempo verder voorbij en de feestdagen komen er aan, voor ons dus tijd om het eerste kerstkaart te ontwerpen 😁

Jup! Volledig in matching Christmas-Outfit!

Lekker fout but i don’t care! 😁

Deze foto is trouwens maar van enkele dagen voor onze wereld effe instorte…

Volgende post gaat over de zwaarste ontdekking dat een ouder kan meemaken (zo voelde het toch voor ons).

Groetjes Vicky

3) Welkom lieve Zed!

Ik weet nog dat ik de nacht van 14 op 15 september bijna niet geslapen heb. Ik zag zo tegen de epidurale verdoving op! Om jullie van details te besparen, bij Dax liep dat niet zo vlot.

Ik kwam mezelf tegen in mijn hoofd; ik kan het niet, het gaat mislopen… ’s morgens bij het opstaan zag Kevin dat ik het echt moeilijk had. Ik smeekte hem zelfs om niet naar het ziekenhuis te gaan 🤦🏻‍♀️, ik zou nog wat langer zwanger blijven. (Haha en twee dagen ervoor was ik nog aan het huilen dat de baby er uit moest want ik had het gehad… pregnancy hormonen zeker?😂🙈)

Hij duwde mij onder de douche en hielp met mijn haar te wassen. Ok! Ik kan dit dacht ik nog. 💪🏻

Onze ochtend liep vlot vooruit want het was opeens al tijd om te vertrekken.

We kwamen aan in het ziekenhuis en werden naar de kamer gebracht, er werd vertelt dat ik binnen een uurtje werd voorbereid en dan dus binnen twee uur opnieuw mama werd. Ik liet het gewoon op me afkomen.

Ik was met Kevin aan het praten over welke outfit ons lief dutsje zou aandoen toen er op de deur werd geklopt. Mijn hart zakte in mijn schoenen. “Hallo! Ik kom u voorbereiden zodat u straks uw prachtige baby kan vasthouden”. De verpleegster in kwestie deed alle handelingen en ik dacht oef! Dat is stap 1 en ik heb het overleefd! Er werd ons verteld dat het waarschijnlijk toch later ging worden door een onverwacht spoedgeval waarvoor de gynaecoloog was weggeroepen. Niet dat ik dat zo erg vond!

Een twee-tal uur later weer een klop op de deur. Deze keer de anesthesist. “Hallo mevrouwtje, ik heb gehoord dat u heel zenuwachtig bent voor de epidurale verdoving. Mag ik vragen hoe dit komt?”

Ik leg hem alles uit en hij kijkt me begripvol aan. “Ik ga het vandaag net iets anders doen! Ik begin eerst met een echo van uw rug te nemen om te kijken waar we het best de epidurale plaatsen en dan gaat alles goed meevallen! Ik doe mijn uiterste best!” Ik bedank hem, maar voel me absoluut niet beter! 😖

“Oh en ik zeg tegen de verpleging dat u naar het operatiekwartier mag komen, wij zijn klaar om er aan te beginnen! Tot zo!”

Terwijl de verpleging mijn bed buiten rijdt merkt Kevin op dat ik lig te daveren over heel mijn lijf. Hij is bezorgd, vraagt of ik het koud heb. Nee absoluut niet koud, eerder shock of zo.

Het operatiekwartier is kleiner en gezelliger dan in het vorige ziekenhuis waar ik bevallen ben. Warme kleuren en niet ijskoud. Ik neem plaats op de tafel en de anesthesist drukt met een blauwe stift verschillende puntjes op mijn rug terwijl hij met het echo-apparaat er over schuift.

De anesthesist zegt een goed plekje gevonden te hebben en goed stil te zitten nu. Wat ontzettend moeilijk is omdat ik daver over heel mijn lijf! 😱 Ik voel wat geprik en ben zo zenuwachtig dat ik zelfs niet door heb dat hij tegen mij aan het uitleggen is wat hij juist doet. 2 minuten of zo later verkondigt hij dat alles klaar is en ik mag gaan liggen! Oh my God! Ik heb het overleefd! 🤪💪🏻💪🏻! En dan beginnen ze eraan. Kevin zit vlak naast mij op het puntje van zijn stoel. Hij zal zijn eerste kindje zien geboren worden.😍

Kevin zegt luidop ik zie water borrelen, waarop de anesthesist zegt “ha! Dan is het zover!”. Ik voel geduw en getrek en dan een half lege buik. Kevin springt recht en maakt een foto, en ik word meteen half recht geduwd! Daar is hij dan ons klein (nope, eerder mega lang) ventje! Ik kijk verder naar beneden en kijk recht in mijn buik… en ik word misselijk… 🤢 dus weer terug plat liggen en maken dat deze buik terug dicht is zodat ik ook van ons lief groot aapje kan genieten! 😍

❤️ Zed – 2kg920 & 50.5 cm ❤️

Welkom Zedje ❤️❤️❤️

Onze vreugde is echter van korte duur, Zed heeft zo afgezien van mijn gestress dat hij niet wil drinken. 😞 Hij word een uurtje later naar neonatale gebracht omdat zijn suiker enorm laag staat.

Maar na een paar uur krijgen we te horen dat het eindelijk de goede richting opgaat en hij de volgende ochtend wel bij ons op de kamer mag!

16 september, geef ik hem om 11 u nog pap op neonatale en daarna mag Zedje eindelijk mee naar de kamer! 🤩

Ons verhaal met zedje is nu echt begonnen!

Groetjes Vicky

2) De gezinsuitbreiding

We hadden er al over gepraat, ik had al twee jongens maar Kevin wou graag ook een kindje van zijn eigen (of ons).

Dus vorig jaar, 1 januari begonnen we aan het gezinsuitbreidingsverhaal. En eind januari hadden we al een positieve test! Kevin was meteen super gelukkig, ik ook maar wel serieus verschoten dat het dan al ‘prijs’ was! Tussen Nio en Dax zat bijna 2 jaar tussen voor ik weer zwanger was, dus imagen de shock van dit keer na 1 maand al zwanger te zijn !🙈😂

Bewijsstuk 1:

En raad is wanneer onze allereerste echo was… oh jawel! Op Valentijn! 😍

BEST VALENTIJN EVER! 😍

Het was bevestigd er was een kleine mini versie van ons onderweg! Het dromen en hopen kon beginnen.

We hoopten allebei op een meisje, we droomden van een klein aapje dat ons ’s morgens zou wakker komen maken door op het bed te komen springen. Zou hij/zij blond haar en blauwe ogen hebben of toch eerder grijze ogen zoals mama?

Even later volgde de downsyndroomtest, geen problemen. Op 16 weken kregen we te horen dat het opnieuw een jongetje werd, wat ik eigenlijk al vermoede… een moeder voelt zoiets aan! Kevin was samen met Nio even teleurgesteld maar ze draaide snel bij.

De rest van de zwangerschap liep vrij normaal, voor de baby toch. Elke echo was in orde en ons kleine mannetje groeide en deed wat hij moest doen.

Fast forward naar eind augustus, door mijn zwangerschapsvergifteging (lichte vorm) en twee vorige keizersnedes leek het de gyncoloog het beste om niet tot de uitgerekende datum te gaan. Er werd beslist om hem te halen op 15 september.

Oh my God! De baby is er bijna… eindelijk!

Ik stond bijna op ontploffen! Maar we zagen enorm uit naar de komst van het kleinste aapje!

Volgende post gaat over de geboorte 😊

Groetjes

Vicky

1) Intro: ons gezinnetje

Hoi! En welkom!

Ik begin gewoon bij het begin, kwestie van jullie de juiste info te geven! 😁

Ik ben Vicky, 33 jaar en ik woon in het Antwerpse, samen met mijn vriend Kevin en ons zoontje Zed. Ik heb voor ik Kevin leerde kennen nog een relatie van bijna 10 jaar gehad waaruit ik ook nog twee geweldige zoontjes heb. (ja, ik weet het iedereen zegt dat over hun kids, maar zij zijn echt geweldig! 😂 haha). Nio en Dax zijn hun namen. Zij komen om de andere week naar ons. Co-ouderschap dus.

Op dit moment (07/2018) zijn mijn jongens 7 jaar (Nio), 5 jaar (Dax) en 10 maanden (Zed) oud.

Zed is ons ‘specialleke’… hij lijdt aan de zeldzame genetische aandoening Col4A1, meer hierover in volgende blogs…

Ons gezin:

Zedje:

Kevin:

Nio & Dax:

En ikzelf:

Oh ja! En we hebben ook nog twee katten: Amélie (11) en kit (11maanden)

Ik hoop dat ik jullie dit lezen en als jullie je zouden herkennen in volgende posts, laat het mij zeker weten, ik zoek lotgenoten! 😂

Groetjes en tot de volgende!

Vicky 😘