4) De eerste 3 maanden.

De dagen in het ziekenhuis vliegen voorbij en we krijgen veel bezoek, zelfs herhaaldelijk bezoek van oma en opa! En dan mogen we eindelijk ons klein aapje mee naar huis nemen! God! Wat verlang ik naar mijn eigen comfortabel bedje! Wat ook leuk is, is dat Zedje in een next-to-me bedje slaapt, lekker dicht bij mama. (Slaapt hij trouwens nu nog in😇)

Thuis kunnen we ons eindelijk settelen. Met twee staan we vol verwondering naar dat kleine hummeltje in zijn veel te grote berenpakje te kijken. DIT hebben wij gemaakt. Echt, hoe verliefd kan een mens zijn? 😍😍😍

Die namiddag komen de grote broers ook op bezoek en mijn God wat heb ik toch fotogenieke kinderen! (Jaja! Ik weet het ik ben bevooroordeeld 😜)

Ik bewijs het jullie!

Zeg nu zelf, zijn ze niet om op te eten?😍

Beide broertjes zijn instant verliefd op hun baby-broertje. Het gezaag over wie hem mag pap geven of vasthouden is van start gegaan! 🙄😂! Behalve als je voorsteld dat zij een pamper doen dan hoeft het plots toch niet meer, hahaha!

De komende weken lijkt Zed goed te groeien en bij te komen. Enkel zijn hoofdomtrek lijkt wat te klein voor kind en gezin. Maar na controle in het ziekenhuis besluit de assistent daar dat het toch, weliswaar, onder de curve in stijgende lijn mee groeit.

Hieronder het eerste kusje met mama, en de eerste keer mee FIFA spelen met papa.. of er over dromen dan toch 😂!

Richting de twee maand en half begint het ons beetje bij beetje op te vallen dat Zedje ons niet dikwijls aankijkt. Ook niet bij het pap drinken. Maar weer krijgen we te horen dat elk kind anders ontwikkeld en ons voorlopig geen zorgen moeten maken. 🤷‍♀️

Verder ontwikkeld hij precies toch normaal dus maken we er ons niet te druk in.

Als Zedje twee maanden is komt Kit bij ons wonen hij is op dat moment 3 maanden en die 2 hebben elkaar meteen gevonden!😍

De weken gaan in snel tempo verder voorbij en de feestdagen komen er aan, voor ons dus tijd om het eerste kerstkaart te ontwerpen 😁

Jup! Volledig in matching Christmas-Outfit!

Lekker fout but i don’t care! 😁

Deze foto is trouwens maar van enkele dagen voor onze wereld effe instorte…

Volgende post gaat over de zwaarste ontdekking dat een ouder kan meemaken (zo voelde het toch voor ons).

Groetjes Vicky

3) Welkom lieve Zed!

Ik weet nog dat ik de nacht van 14 op 15 september bijna niet geslapen heb. Ik zag zo tegen de epidurale verdoving op! Om jullie van details te besparen, bij Dax liep dat niet zo vlot.

Ik kwam mezelf tegen in mijn hoofd; ik kan het niet, het gaat mislopen… ’s morgens bij het opstaan zag Kevin dat ik het echt moeilijk had. Ik smeekte hem zelfs om niet naar het ziekenhuis te gaan 🤦🏻‍♀️, ik zou nog wat langer zwanger blijven. (Haha en twee dagen ervoor was ik nog aan het huilen dat de baby er uit moest want ik had het gehad… pregnancy hormonen zeker?😂🙈)

Hij duwde mij onder de douche en hielp met mijn haar te wassen. Ok! Ik kan dit dacht ik nog. 💪🏻

Onze ochtend liep vlot vooruit want het was opeens al tijd om te vertrekken.

We kwamen aan in het ziekenhuis en werden naar de kamer gebracht, er werd vertelt dat ik binnen een uurtje werd voorbereid en dan dus binnen twee uur opnieuw mama werd. Ik liet het gewoon op me afkomen.

Ik was met Kevin aan het praten over welke outfit ons lief dutsje zou aandoen toen er op de deur werd geklopt. Mijn hart zakte in mijn schoenen. “Hallo! Ik kom u voorbereiden zodat u straks uw prachtige baby kan vasthouden”. De verpleegster in kwestie deed alle handelingen en ik dacht oef! Dat is stap 1 en ik heb het overleefd! Er werd ons verteld dat het waarschijnlijk toch later ging worden door een onverwacht spoedgeval waarvoor de gynaecoloog was weggeroepen. Niet dat ik dat zo erg vond!

Een twee-tal uur later weer een klop op de deur. Deze keer de anesthesist. “Hallo mevrouwtje, ik heb gehoord dat u heel zenuwachtig bent voor de epidurale verdoving. Mag ik vragen hoe dit komt?”

Ik leg hem alles uit en hij kijkt me begripvol aan. “Ik ga het vandaag net iets anders doen! Ik begin eerst met een echo van uw rug te nemen om te kijken waar we het best de epidurale plaatsen en dan gaat alles goed meevallen! Ik doe mijn uiterste best!” Ik bedank hem, maar voel me absoluut niet beter! 😖

“Oh en ik zeg tegen de verpleging dat u naar het operatiekwartier mag komen, wij zijn klaar om er aan te beginnen! Tot zo!”

Terwijl de verpleging mijn bed buiten rijdt merkt Kevin op dat ik lig te daveren over heel mijn lijf. Hij is bezorgd, vraagt of ik het koud heb. Nee absoluut niet koud, eerder shock of zo.

Het operatiekwartier is kleiner en gezelliger dan in het vorige ziekenhuis waar ik bevallen ben. Warme kleuren en niet ijskoud. Ik neem plaats op de tafel en de anesthesist drukt met een blauwe stift verschillende puntjes op mijn rug terwijl hij met het echo-apparaat er over schuift.

De anesthesist zegt een goed plekje gevonden te hebben en goed stil te zitten nu. Wat ontzettend moeilijk is omdat ik daver over heel mijn lijf! 😱 Ik voel wat geprik en ben zo zenuwachtig dat ik zelfs niet door heb dat hij tegen mij aan het uitleggen is wat hij juist doet. 2 minuten of zo later verkondigt hij dat alles klaar is en ik mag gaan liggen! Oh my God! Ik heb het overleefd! 🤪💪🏻💪🏻! En dan beginnen ze eraan. Kevin zit vlak naast mij op het puntje van zijn stoel. Hij zal zijn eerste kindje zien geboren worden.😍

Kevin zegt luidop ik zie water borrelen, waarop de anesthesist zegt “ha! Dan is het zover!”. Ik voel geduw en getrek en dan een half lege buik. Kevin springt recht en maakt een foto, en ik word meteen half recht geduwd! Daar is hij dan ons klein (nope, eerder mega lang) ventje! Ik kijk verder naar beneden en kijk recht in mijn buik… en ik word misselijk… 🤢 dus weer terug plat liggen en maken dat deze buik terug dicht is zodat ik ook van ons lief groot aapje kan genieten! 😍

❤️ Zed – 2kg920 & 50.5 cm ❤️

Welkom Zedje ❤️❤️❤️

Onze vreugde is echter van korte duur, Zed heeft zo afgezien van mijn gestress dat hij niet wil drinken. 😞 Hij word een uurtje later naar neonatale gebracht omdat zijn suiker enorm laag staat.

Maar na een paar uur krijgen we te horen dat het eindelijk de goede richting opgaat en hij de volgende ochtend wel bij ons op de kamer mag!

16 september, geef ik hem om 11 u nog pap op neonatale en daarna mag Zedje eindelijk mee naar de kamer! 🤩

Ons verhaal met zedje is nu echt begonnen!

Groetjes Vicky